تسلی پس از فقدان – مارتا وایت‌مور هیکمن

معرفی کتاب تسلی پس از فقدان

کتاب تسلی پس از فقدان، اثر مارتا وایت‌مور هیکمن و با ترجمۀ گیله‌گل بهروزان، سعی دارد راهکارهایی را به مخاطبان پیشنهاد دهد که در روزهای سخت سوگواری برایشان کمک‌کننده باشد. این اثر برای هر فردی که در مسیر سخت و تاریک سوگواری قرار گرفته است، نور می‌شود و حداقل اندکی از حجم اندوهش را کاهش می‌دهد. در قسمتی از کتاب مترجم بیان می‌کند: «غم فقدان همچون زخم عمیقی است که اگرچه التیام می‌یابد، جای آن هرگز محو نمی‌شود.» این کتاب به مخاطب کمک می‌کند که آن زخم عمیق را التیام ببخشد و باور کند فقط او نیست که این رنج را تحمل می‌کند.

مارتا وایت‌مور هیکمن، به مدت یکسال با خواننده همراه می‌شود و هر روز یک مراقبه را مطرح می‌کند. این امر موجب شده رنج مخاطب پس از فقدان تسلی یابد.

کتاب حاضر از حجم مناسبی برخوردار و به‌راحتی قابل حمل است. خوانندگان می‌توانند همیشه این اثر را همراه خودشان داشته باشند و هر لحظه که اراده کردند از آن بهره‌مند شوند.

روان بودن متن کتاب و استفاده از کاغذ بالکی، کتاب را به یک منبع محبوب در میان مخاطبان تبدیل کرده است.

روان‌آموز برای کتاب های روانشناسی تخفیف ویژه‌ای را در نظر گرفته‌ است، تا مخاطبان به‌راحتی موفق به دریافت و تهیۀ کتاب شوند.

این کتاب برای چه افرادی مناسب است؟

تمام کسانی که در روزهای سخت و طاقت‌فرسای فقدان عزیزی به سر می‌برند، می‌توانند به مطالعۀ کتاب حاضر بپردازند و از مطالب آن بهره‌مند شوند و کتاب فوق را مانند یک همراه و یاور در کنار خود داشته باشند.

کتاب مرتبط: مغز سوگوار ماری فرانسیس اکنر

توضیحات تکمیلی

کتاب تسلی پس از فقدان، برای هر روز که می‌گذرد، حرفی برای گفتن دارد. نویسنده مانند یک دوست، تلاش می‌کند به مخاطبان یاری برساند و پیام‌هایی را به خوانندگان منتقل می‌کند که از تاریکی نجات یابند. این اثر در بردارندۀ خاطرات روزانۀ مادری است که به‌طور ناگهانی دخترش را از دست داده است. او با وجود فراموش نکردن فقدان فرزندش، با ایمان و اعتقاد به خداوند تلاش می‌کند، به خانواده‌اش عشق بورزد و صبر پیشه کند. کتاب فوق 365 پیام روزانه برای مخاطب دارد، تا به مرور و با آرامش خود را با وضعیت موجود تطبیق دهد.

مارتا وایت مور هیکمن (Martha Whitmore Hickman)، اکنون مادربزرگ است و از خاطرات رنج‌آور خود به هنگامی که دختر شانزده‌ساله‌اش را از دست داد، می‌نویسد. او بیش از بیست عنوان کتاب برای بزرگسالان و کودکان نگاشته است و علاوه‌بر نویسنده، معلم و ویراستار نیز هست.

بریدۀ کتاب

12 مارس/ 21 اسفند

بحران کنونی همیشه بدترین بحران است.

الین پروالت

ما یک روز وحشتناک و سپس روز بعد را می‌گذرانیم. به تدریج نخستین عذاب اندوه از یادمان می‌رود. شاید فکر می‌کنیم که بدترینش را گذرانده‌ایم. آنگاه اتفاقی روی می‌دهد؛ مثلاً نوای آهنگی آشنا، بوی خوش گلی یا رایحۀ عطری، هیکل غریبه‌ای در خیابان که سرش را به آن شکل آشنا بالا گرفته است، و دوباره غرق اندوهی تازه می‌شویم.

اوضاع بهتر می‌شود؛ اما همیشه آماده‌ایم دوباره به یاد آوریم. مناسبت‌های جدیدی وجود دارد که ما را به یاد عزیز ازدست‌رفته‌مان می‌اندازد. ظاهراً اندوهمان دوباره تازه می‌شود؛ اما آن نیز می‌گذرد.
«شاید دورۀ اندوه را بپذیرم. به‌اندازۀ کافی نگران خود هستم که بدون سرزنش کردن خویش بدانم، هنوز خیلی حساسم.»