-11%
تومان
-11%
تومان
کریستن کی. الارد روانشناس و پژوهشگر حوزۀ روانشناسی بالینی است که فعالیتهای علمی او بر درمان شناختیرفتاری (CBT)، اختلالات اضطرابی و خلقی و سازوکارهای عصبی مرتبط با تغییرات درمانی متمرکز است. او از همکاران علمی مشارکتکننده در توسعه پروتکل یکپارچه (Unified Protocol یا UP) برای درمان فراتشخیصی اختلالات هیجانی بوده است؛ رویکردی مبتنی بر اصول درمان شناختی-رفتاری که برای کمک به افراد مبتلا به اختلالات هیجانی طراحی شده است.
الارد دوۀ دکتری خود را در دانشگاه بوستون گذرانده و دوره کارورزی بالینی روانشناسی را در بیمارستان عمومی ماساچوست تکمیل کرده است. او همچنین بهعنوان مدرس روانشناسی در مرکز دوتن برای نوآوری در درمان اختلال دوقطبی فعالیت داشته است.
فعالیتهای بالینی و پژوهشی کریستن الارد عمدتاً بر کاربرد درمان شناختیرفتاری در درمان اختلالات اضطرابی و خلقی متمرکز است. از زمینههای پژوهشی او میتوان به بررسی رویکردهای نوین درمان شناختیرفتاری برای اختلال دوقطبی همراه با اختلالات اضطرابی، شناسایی سازوکارهای عصبی دخیل در تغییرات درمانی و مطالعه همبستههای عصبی پردازشهای شناختی و هیجانی اشاره کرد. بخشی از این پژوهشها نیز به مقایسه فرایندهای شناختی و هیجانی مشترک میان اختلالات مختلف با فرایندهای اختصاصی هر اختلال اختصاص دارد.
پروتکل یکپارچه رویکردی درمانی مبتنی بر اصول درمان شناختیرفتاری است که بهجای تمرکز صرف بر نشانههای یک اختلال مشخص، فرایندهای هیجانی و الگوهای رفتاری مشترک میان اختلالات مختلف را هدف قرار میدهد. این پروتکل بهویژه برای درمان اختلالات هیجانی، از جمله اختلالات اضطرابی و افسردگی، توسعه یافته است و کاربرد آن در سایر مشکلات روانشناختی دارای مؤلفههای هیجانی برجسته نیز مورد بررسی قرار گرفته است.
در این رویکرد، افراد میآموزند تجربههای هیجانی خود را آگاهانهتر مشاهده کنند، برداشتها و ارزیابیهای انعطافناپذیر خود را بازبینی کنند، از اجتناب هیجانی و رفتاری بکاهند و بهتدریج با موقعیتها و احساسات اضطرابآور مواجه شوند. هدف اصلی، افزایش انعطافپذیری هیجانی و کمک به فرد برای تغییر نحوۀ پاسخدادن به هیجانهای دشوار است، نه صرفاً حذف یا سرکوب آنها.
کریستن الارد در پژوهشهای مرتبط با توسعه و ارزیابی اولیه این پروتکل مشارکت داشته است. بااینحال، پژوهشهای او درباره درمان اختلال دوقطبی و اضطراب را باید از مطالعات مربوط به پروتکل یکپارچه متمایز دانست. این حوزهها، با وجود ارتباط مفهومی و پژوهشی، بخشهای مرتبط اما متمایزی از فعالیت علمی او را تشکیل میدهند.
خرید بهترین کتاب های روانشناسی با تخفیف ویژه
کتاب پروتکل یکپارچه درمان فراتشخیصی برای اختلالات هیجانی (راهنمای درمانگر): کتاب پروتکل یکپارچه درمان فراتشخیصی برای اختلالات هیجانی؛ راهنمای درمانگر اثر بنتلی، بوتچر، سائوور – زاوالا، لاتین، کاسلو-رابینز، تاد فارچیون، دیوید اچ. بارلو و کریستن الارد، راهنمایی تخصصی برای درمانگرانی است که میخواهند از پروتکل یکپارچه در درمان اختلالات هیجانی استفاده کنند. این کتاب در دو بخش کلی و ۱۵ فصل تنظیم شده است.
بخش نخست به مبانی نظری، اصول زیربنایی و معرفی پروتکل یکپارچه میپردازد و بخش دوم مراحل اجرای درمان و موضوعاتی مانند شناخت هیجانها، ذهنآگاهی هیجانی، ارزیابی کارکردی و کاربرد پروتکل در قالب گروهی را بررسی میکند. این رویکرد با تمرکز بر فرایندهای هیجانی مشترک میان اختلالات مختلف، به درمانگر کمک میکند بهجای هدفگرفتن صرفِ نشانههای یک اختلال خاص، الگوهای هیجانی و رفتاریِ مؤثر در مشکلات گوناگون را شناسایی و درمان کند.
کتاب درمان فراتشخیصی یکپارچه برای اختلالات هیجانی (کتاب کار): کتاب کار درمان فراتشخیصی یکپارچه برای اختلالات هیجانی نوشتۀ جیل تی. اهرنریش-می، لورا بی. آلن، کریستال ال. بویسئو، کریستوفر فرهولم، تاد فارچیون، دیوید اچ. بارلو و کریستن الارد، برای تمرین و بهکارگیری مهارتهای مطرحشده در پروتکل یکپارچه طراحی شده است.
این کتاب با تمرینهای کاربردی، به خواننده کمک میکند هیجانهای خود را بهتر بشناسد، نسبت به واکنشهای هیجانی آگاهی بیشتری پیدا کند، الگوهای فکری ناکارآمد را بازبینی کند و از اجتناب هیجانی و رفتاری بکاهد. هدف این تمرینها، افزایش انعطافپذیری هیجانی و کمک به مواجهۀ مؤثرتر با احساسات و موقعیتهای دشوار است.
از مقالههای علمی مرتبط با فعالیت پژوهشی الارد میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
اهمیت فعالیتهای پژوهشی کریستین الارد در بررسی فرایندهای هیجانی و سازوکارهای عصبی مرتبط با تغییرات درمانی و کاربرد آنها در بهبود روشهای درمانی نهفته است. مشارکت او در پژوهشهای مربوط به پروتکل یکپارچه و بررسی درمان شناختی رفتاری برای اختلال دوقطبی همراه با اضطراب، به شناخت بهتر فرایندهای مؤثر در درمان اختلالات هیجانی کمک میکند. بااینحال، اثربخشی و کاربرد بالینی هر رویکرد باید بر اساس شواهد پژوهشی مربوط به همان درمان و گروه مورد مطالعه ارزیابی شود.
